Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Het Financieele Dagblad: Balanceren Tussen Crisis, Ambities en Dromen

‘Uitdagingen waarbij je steeds een beetje op je tenen loopt, over de hele wereld reizen, geld als water — het was een fantastische tijd.’ Wouter Durville (30) vertelt over zijn werk als consultant bij Bain & Company, waar hij adviseerde aan private-equitybedrijven. Toch zei hij in 2009 zijn gouden baan op en nam een jaar de tijd voor bezinning. Hij kwam in 2010 terug met een eigen bedrijf, dat 30% van de verdiensten steekt in goede doelen. Durville: ‘Ik droomde altijd van ondernemen. En ik wilde een bredere impact: niet alleen aandeelhouderswaarde, maar ook mensen en milieu.’

Financieel Dagblad, Balanceren tussen crisis ambities en dromen, 11 augustus 2012

Met zijn enthousiaste gebaren is hij één brok energie. De omslag was voor Durville wel even wennen. Reisde hij als consultant nog van San Francisco naar Colombia naar China, tegenwoordig zit hij met andere start-ups in een kantoortje aan de Vijzelstraat in Amsterdam. ‘Bain & Company was een fantastische leerschool voor het ondernemerschap. Ik stuitte op allerlei bedrijven, problemen en strategieën. En ik heb er heel goede vriendschappen aan overgehouden’, blikt hij terug.

In de tijd dat hij in Cambridge studeerde, waren twee beroepen cool: bankier en consultant. ‘Voor die status was ik niet ongevoelig.’ Maar ambities zijn tijdgebonden, zegt Durville. De tijdgeest, mijn opvoeding en mijn droom — ondernemen — drongen zich in 2009 aan me op.’

Hij nam een jaar vrij en nam zijn leven en loopbaan onder de loep. ‘Dat was een belangrijke periode voor me.’ Hij deed dingen waar hij nooit aan toekwam — lezen, musea bezoeken — en ontmoette zijn vriendin. En hij bedacht wat hij nu echt belangrijk vond, ‘want je moet keuzes maken. Je kunt niet in alles tegelijk succesvol zijn.’ Status vindt hij nu minder belangrijk, tijd besteden met zijn vrienden des te meer en ‘goed slapen, gewoon acht uur, dat vind ik ook heel relaxed’.

In 2010 richtte hij OneforOne op. Daarin kwamen zijn twee dromen samen: een onderneming met een goede impact op mens en milieu. Als mensen bij zijn bedrijf een zorgverzekering of groen energiecontract afsluiten, geven zij hetzelfde product aan iemand in Afrika. Hetzelfde doet hij met waterflesjes. Winst draait hij dit jaar misschien voor het eerst. Leven doet hij nog niet van een salaris maar van zijn spaarpot.

Niet dat Durville alleen voor zijn idealen werkt, want net zo hard streeft hij naar zelfverwezenlijking. Uitdaging in zijn werk, dat blijft de rode draad in zijn loopbaan. ‘Mijn droom is om meerdere ondernemingen op te zetten. Die hoeven niet per se allemaal een sociaal doel te hebben, dat mag ook best commercieel. Start-ups zijn mijn passie. Ik vind het waanzinnig om mijn concept uit te voeren en verder te brengen.’ En daar heeft hij nog wel ruimte voor. Vroeger werkte hij ‘heel hard’, nu ‘mag er wel een tandje bij’.

Over de crisis heeft Durville een uitgesproken mening. ‘Ik geloof niet dat we die oplossen door eindeloze focus op consumptiegroei. Dat moet stoppen. Drie keer zoveel consumeren als mijn ouders? Ik heb helemaal geen drie auto’s nodig. Als Azië net zo groeit als wij, eten we de hele wereld op.’

Desalniettemin begrijpt hij de groeimentaliteit uit het bedrijfsleven als geen ander. Als consultant deed hij een klus voor een bedrijf dat kartonnen dozen maakte. ‘Moesten die dozen in China of San Francisco worden geproduceerd, was de vraag. Na drie weken hard werken had ik de conclusie: China. De energiekosten waren er lager, omdat er nog gewerkt kon worden met vieze kolencentrales die verboden waren in Amerika. Toen was ik trots op die oplossing. Ik zat zo diep in die focus op kostenbesparing. Achteraf zou ik zo geen zaken meer willen doen.’

Duurzaamheid is volgens hem zeker geen voorbijgaande trend. ‘Jongere mensen zijn er alweer veel meer mee bezig dan oudere, merkte ik toen ik bij Bain werkte. In Groot-Brittannië en Amerika is de duurzaamheidstrend al veel groter, Nederland loopt achter.’ Verandering komt van kleine bedrijfjes als OneforOne, volgens Durville. ‘De grote bedrijven volgen vanzelf. En als meer mensen uit het bedrijfsleven hun efficiëntie combineren met sociale doelen, kan dat heel krachtig werken.’

Corporate ‘Ik ben geen stressjunk’

‘Ik heb misschien weinig vrije tijd, maar de mooiste vakantie die ik ooit heb gehad was na wekenlang keihard werken. Ik heb nog nooit zo erg genoten’, zegt Maarten Overmars (26) met een glimlach. Hij werkt sinds 2009 als advocaat aan de Zuidas bij Linklaters. Dagen van acht tot twaalf komen meer dan eens voor en dat zijn de periodes waar hij de beste herinneringen aan heeft. ‘Samen met een team naar zo’n deadline werken is geweldig.’

Overmars heeft nooit stilgezeten. Hij heeft altijd op hoog niveau getennist, gaf les op tenniskampen in Amerika en mocht zelfs ooit tennisster Brenda Schultz begeleiden als tenniscoach. ‘Het belangrijkst vind ik dat ik altijd verrast blijf worden in mijn werk, dat ik iets anders doe voordat de sleur zich aandient.’ Daarom zou hij ook nooit kunnen wennen aan een leven als tennisleraar, met genoeg vrije tijd om te surfen. ‘Ik geniet van uitdaging, adrenaline. Maar ik ben geen stressjunk, hoor.’

Over de crisis maakt hij zich niet veel zorgen. ‘Er komen misschien minder kansen, maar dan moet je extra goed opletten als ze wel voorbijkomen.’ Overmars ziet de crisis vooral als een politiek probleem. ‘In de advocatuur passen we ons werk aan de markt. Voor 2008 waren er heel veel transacties, nu zijn er meer geschillen. En kwamen de klanten ons in de gouden tijden aanwaaien, nu moeten we meer actief op zoek.’

De mouwen opstropen is iets wat Overmars wel past. Hij wil ‘zelf opbouwen’. Hij koos bewust voor Linklaters. In Londen mag het dan een ultrachic kantoor zijn, in Nederland is het nog jong en timmert het volgens Overmars flink aan de weg om marktaandeel te winnen. Zodra het over competitie en vechters¬mentaliteit gaat, stijgt zijn enthousiasme.

Voorlopig wil hij vooral in de advocatuur zijn, op de punten waar de beslissingen vallen, liefst rond fusies en overnames. Hij ziet zich later ook wel in een commerciële functie stappen. Werken in het buitenland is zijn andere grote wens. Waar? ‘New York.’ Dan, met een grijns: ‘dat is nog een beetje een wilde fantasie, zoiets als mijn ambitie om strafrechtadvocaat te worden toen ik rechten ging studeren. Maar ik heb de mogelijkheid bij Linklaters.’ De crisis, Overmars past er zijn loopbaanverwachtingen geenszins op aan. Wel hoopt hij ooit ook iets te doen met zijn passie voor sport, en zijn gave om mensen te enthousiasmeren. Hij hoopt dat hij die passie kan overbrengen op kinderen. ‘Maar dat is voor een andere fase in mijn leven. Nu richt ik me op de advocatuur.’

Plezier ‘Maak van werk het leukste dat er is’

In de zon op het terras aan de Amsterdamse Zuidas wordt een flesje Coca-Cola Zero voor Marijke van der Hoek (29) neergezet. ‘Dat valt me dus echt op, ik had toch een cola light besteld?’ De passie van Marijke is meteen kracht bijgezet. In oktober zal ze de corporate wereld verlaten om een eigen eetcafé te openen. ‘Vrienden zeggen tegen me: hè, hè, eindelijk ga je het doen.’

Tijdens haar studie Bedrijfskunde aan de VU wist ze het nog zeker: ze wilde carrière maken in een grote onderneming. Geslaagd zijn betekende voor haar directeur zijn van een land of bedrijf. Zowel finance als de commerciële kant gingen haar goed af. 2008 was hét jaar van de crisis, maar ze wist binnen te slepen waarvan ze gedroomd had: een traineeship bij Nestlé. Een paar jaar later volgde een baan bij internationaal recruitmentbedrijf Robert Walters.

‘Eerst wilde ik altijd rijk worden. Maar nu weet ik dat ik geen drie huizen en dikke auto’s hoef. Als ik twee keer paar jaar met vakantie kan en zo af en toe uit eten, ben ik net zo gelukkig. Als ik maar iets doe waar ik plezier in heb. En wat dat is? Een praatje maken aan de bar en goede service geven. Dan ben ik blij en de mensen om me heen ook.’

‘Mijn vader zegt vaak tegen me: “Werken is niet altijd leuk.” Volgens mij is dat echt iets van die generatie. Veel mensen oefenen nu hun passie uit, vroeger kon dat veel minder. Als je van je werk het leukste maakt wat er is, wil je niet anders.’

Ze kent het klappen van de zweep in de horeca. Sinds haar zestiende staat ze al in kroegen en restaurants. Haar baan (‘hoe leuk ook’) heeft ze opgezegd om haar idee uit de grond te stampen. Met het oog op de crisis heeft ze duidelijk voor ogen wat de bar vooral niet moet zijn. ‘Soms openen van die chique tenten in Amsterdam, waar mensen cocktails kunnen drinken en veel betalen voor een fancy gerecht. Dat doen ze misschien een keer, en nog een keer, maar dan is het over. Daar is het echt de tijd niet meer voor.’

Haar concept houdt ze bewust simpel: moeders, studenten en zakenlui moeten zich er thuis kunnen voelen. Een biertje moet een goede prijs hebben en eten moet eenvoudig maar goed zijn. Ze mikt op een bar in Oud-West. Voorlopig heeft ze het met vrienden nog over de naam ‘Tante Marijke’.

Marijke durft nu eindelijk ‘haar hart te volgen’ en de risico’s op de koop toe te nemen. ‘In het bedrijfsleven hebben ze het altijd over mensen uit hun “comfort zone” halen. Ik denk dat als je in je comfort zone blijft, je juist het ultieme kunt bereiken.’

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 10.0/10 (2 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: +1 (from 1 vote)
Het Financieele Dagblad: Balanceren Tussen Crisis, Ambities en Dromen, 10.0 out of 10 based on 2 ratings

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Connect with Facebook

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© ONEforONE

url: 2 site: https://oneforone.nl/het-financieel-dagblad-balanceren-tussen-crisis-ambities-en-dromen/